یکی از شبهاتی که توسط برخی افراد و یا وهابیان مطرح می شود این است که چرا در سوگ اولیای الهی عزاداری می کنیم؟ و چرا در سوگ آن ها می گرییم و مراسم برپا می کنیم؟ چرا به سینه می زنیم و مرثیه می خوانیم؟ و چرا در مورد گذشته ها تجدید خاطره می کنیم؟ آیا آن ها به عزاداری ما احتیاج دارند یا ما به عزاداری برای آن ها محتاجیم؟
امام حسین(ع) پس از خروج از مکه و در مسیر کربلا، منازلی را طی نمود تا آنکه به منزل «خزیمه» وارد شد و یک شبانه روز در آن توقف نمود. در این منزل بود که هنگام صبح، زینب کبری به خدمت ایشان آمد و و عرضه داشت: آیا آنچه را که دیشب شنیده ام بازگو نمایم؟ حضرت فرمود: چه شنیده ای؟ عرض کرد: دیشب برای کاری از خیمه ها بیرون آمدم، شنیدم هاتفی ندا می داد:
افکار از چنان قدرتی برخوردارند که می توانند سازنده یا ویرانگر باشند، بنابراین باید به خود و فرزندان مان بیاموزیم که افکارمان را هوشمندانه کنترل کنیم تا در زندگی به موفقیت ها و کامیابی های بزرگی دست یابیم.
بحث از سیره و زندگانی افرادی معصوم همچون امیرمؤمنان(ع) دارای آثار و برکاتی است که اینک به برخی از آن ها اشاره می کنیم.
کانال پرتو اشراق در تلگرام